كوتاه نوشت 5 : براي مادر   

عقاب پرنده ي بسيار مغروريست . پرهيبت است و جسور. بلند پرواز است و دست نيافتني .

عقاب چون بال گشايد هيچ چشمي خالي از حيرت ، هيچ دلي خالي از هراس و هيچ زباني خالي از تحسين نباشد .

عقاب را عظمتي است بي مانند .

اقتداري است بي مثال .

و همين عقاب چو بال بر زمين افكند ، چنان مي شكند كه باور را گنجايش پذيرش نباشد .

عقاب خود را چنان مي شكند كه به ذليل ترين پرنده ي عالم مي ماند .

تواضع و خضوعي بي همتا .

شكستني از اعماق جان .

فروتني در ذره ذره وجود .

مادرم .

هرچقدر در اين كره بي رحم و جامعه آشفته ي اصول فراموش كرده غرق باشم .

هرچقدر نامردي از مردمان يادگرفته و دنيا را بر زير پاي غرور خود له كرده باشم .

هرچقدر كه بر صلابت خود افتخار كرده و كوهها را در مقابل خود بي مقدار پنداشته باشم ....

در پيشگاه تو ذليلم و خوار .     در نزد تو خاضعم و بي مقدار .

مادرم قدردان لحظه لحظه مهربانیهايت و ذره ذره محبتهايت هستم .

بالهاي خود را بر زمين ساييده بر ذليل بودن در پيشگاهت بر خود مي نازم .

روزت مبارك .