اینجا کلاس درس حسین(ع) است. 

حسین (ع) چنین هشدار می دهد   :

"الاستدراج من الله سبحانه لعبده ان یسبغ علیه النعم و یسلبه الشکر ."

هر گاه خداوند بخواهد بنده ای را به تدریج در عذاب خود فرو گیرد ، چنان کند که به او نعمت فراوان دهد و توفیق سپاس ندهد .

رحمت و غضب الهی همگی ناشی از اعمال بندگان است . خداوند بر مومنان رحمان و رئوف است و بر    گنهکاران و کافران و مشرکان مغضوب . آنچه مسلم بنده می تواند با اعمال نیکش خود را شامل رحمت الهی و با اعمال زشت و ناپسند خود ، خویش را شامل غضب الهی گرداند .

تشخیص رحمت و غضب الهی راحت نیست . متاسفانه چشم انسان دنیایی بوده و مادیات را بیشتر می بیند . فلذا گاهی افزایش نعمتهای مادی باعث این تفکر می گردد که خداوند رحمت خود را شامل حال بنده نموده ، و گاهی کمبود این نعمتهای مادی باعث این تفکر و تحلیل است که خداوند بر بنده غضب کرده است .

در تشخیص رحمت و غضب و شپوه های شمول آن بهتر است به سراغ آگاهان برویم . یعنی اهل بیت (ع) .

حسین(ع) یکی از روشهای و شیوه های شمول غضب را بر می شمرد . آری خداوند وقتی بخواهد کسی را به عذاب خود آنهم به صورت تدریجی گرفتار سازد نعمت فراوان به شخص می دهد و در کنار این نعمت ، توفیق بزرگ شکر را از فرد سلب می کند .

بنده می خورد به فراوانی ، می پوشد به سهولت ، خوشی می کند بی حد و مرز ، در رفاه  کامل قرار می گیرد بدون دردسر ، ولی .... ولی نمی تواند  شکر نعمت را به جا آورد . صاحب اصلی را فراموش می کند . منعم را فراموش می نماید . یادش می رود که خدایی هست . و امان از دست خدا فراموشی که نتیجه اش خودپسندی و غرور و تکبر و خود محوری است .

حال بنده غافل است از اینکه این رحمت الهی نیست بلکه غضبی است عظیم از طرف خدای تبارک و تعالی .

حسین(ع)  اخطار می دهد و بر حذر می دارد از قرار گرفتن در جزو چنین افرادی .

بیایید شاگردی حسین (ع) نماییم .

نمی دانم حسین کیست ؟ ولی حیف که نیست .

تا فردا بدرود .

کتاب روز : سفر سرخ     -   مجید مسعودی   - نشر دلیل ما 

این کتاب شرح حالی است از زندگانی حضرت مسلم بن عقیل(ع)  .