اینجا کلاس درس حسین (ع) است.
حسین (ع) چنین به شاگردان خود تعلیم می دهد :
"من دلائل العالم انتقاده لحدیثه."
از نشانه های عالم این است که سخن خود را نقد می کند .
ادعای چیزی را نمودن خیلی آسان است . انسان می تواند مالک و صاحب چیزی نباشد ولی مدعی مالکیت آن باشد . آنچه ملاک است نشانه های مالکیت و ظهور این نشانه ها در مالک است نه ادعای طرف . به قولی مشک آن است که خود ببوید نه آنکه عطار بگوید .
در روایتی داریم که در شرف علم همین بس که همه ادعای داشتنش را می نمایند . آری همه از جهل گریزانند و عالم بودن را بیشتر می پسندند . ولیکن عالم بودن مشکلات بسیار و تحمل مشقات بسیاری را همراه دارد . اما ادعای عالم بودن کاری است آسان و پر منفعت .
هر چیزی به نشانه هایش شناخته می شود . اگر من ادعای عالم بودن کردم و نشانه های آن در من ظهور نداشته باشد ، در حقیقت کاری نکرده ام غیر از تمسخر و قول زدن خود .
حسین (ع) یکی از نشانه های عالم بودن را به ما می آموزد . ایشان ، نقد و نقادی از گفته های فرد عالم توسط خودش را از نشانه های صاحب علم می دانند . اگر من ادعای عالم بودن می کنم باید روحیه نقد تفکرات و گفته های خودم را داشته و آن را عملی سازم . نباید در دوری باطل گرفتار شده و غیر از نظر خود را باطل دانسته و راهی برای پرسشگری و نقد نگذارم . عالم باید نخستین نقاد خود باشد . همیشه اندیشه هایش را مورد نقد و بررسی قرار داده و بعدا اقدام به عرضه نماید . نباید غلبه را فقط در اندیشه خود بداند بلکه باید قدم در راه پرسشگری و نقادی گذاشته و بررسی را همیشه اصلی بداند غالب .
در صورت تحقق این مورد جهانی زیباتر و عالمانی دلنشین تر در انتظار مان خواهند بود .
بیایید شاگردی حسین (ع) نماییم .
نمی دانم حسین کیست ؟ ولی حیف که نیست .
تا فردا بدرود .
کتاب روز : احرام محرم - عبدالحسین نیشابوری - نشر دلیل ما
این کتاب در باب پیشینه واقعه کربلا و آداب محرم است .
